Brunon Cynalewski był wybitnym poznańskim fotografem. Urodzony 22 lutego 1929 r. w Nowej Wilejce (wówczas polska część Litwy). W 1945 r. rodzinę przesiedlono na zachód. Przez miesiąc jechali w bydlęcym wagonie, wysiedli w Dzierzgoniu pod Elblągiem. Młody Bruno założył tam teatr amatorski, a później dostał się na studia aktorskie do Łodzi. A potem przeniósł się do Poznania na historię sztuki. Od 1960 r. pracował w Zespole Dokumentacji Zabytków przy Wojewódzkim Konserwatorze Zabytków. W 1969 r. dostał poważne zlecenie wydawnicze: przygotowanie materiału ilustracyjnego do dwóch tomów “Dziejów Wielkopolski” pod red. Jerzego Topolskiego, pierwszego takiego opracowania historii regionu. Nigdy nie należał do partii. W 1971 r. otrzymał Złotą Odznakę od ministra kultury i sztuki za opiekę nad zabytkami. Na emeryturze, gdy choroba płuc uniemożliwiła mu wyjazdy, zajął się malarstwem. – Miał zwyczaj mówić: fotografa przy tym nie było, to nie wiadomo, jak było – wspomina jego syn Łukasz, fotograf i ceniony fotoreporter “Gazety Wyborczej”. Brunon Cynalewski zmarł w 2009 r.
