loader image

W wózku na granatach

Odtwórz wideo

Rocznik 1944. Urodził się w Warszawie, kilka miesięcy przed powstaniem, wychowywał w Katowicach, gdzie rodzice osiedli po wojnie. Zawsze uciekał w świat fantazji, urządzając już jako dziecko teatr pod kuchennym stołem. Grał, by pokonać jąkanie i czuł – jak mówi – że urodził się po to, by być na scenie. Do PWSSP w Warszawie zdawał nie mając świadectwa maturalnego. Jego nauczycielem i mistrzem był Jan Świderski, który po dyplomie podpowiedział mu Poznań. Miał tu spędzić rok i wrócić do stolicy – na asystenta Świderskiego i do teatru, w którym grał, do Ateneum. Stało się jednak inaczej: został w Poznaniu na zawsze. Od 1970 związany jest z Teatrem Nowym. Na swoim koncie ma ponad sto ról, najbardziej lubi te komediowe.

Subskrybuj aby być na bieżąco

Zobacz filmy o podobnej tematyce:

Dla takich chwil warto być w teatrze

Andrzej Lajborek

andrzej-lajborek-miniatura

TEATR. Andrzej Lajborek – aktor Teatru Nowego w Poznaniu od 1975 roku – do tej pory pamięta swoją pierwszą wizytę w teatrze, chociaż miał wtedy zaledwie kilka lat. O tym, by zostać aktorem, postanowił jeszcze w szkole podstawowej, a potem konsekwentnie dążył do tego, by swoje marzenie zrealizować – mimo, że rodzice namawiali go na inne studia, dające pewniejsze źródło utrzymania. Umiał jednak ich przekonać i nigdy nie żałował swojej decyzji. Jak mówi: „w teatrze dzieją się cuda, ale nie każdego dnia”, ale dla tych właśnie chwil warto w nim być. I on jest.

W teatrze dzieją się cuda – część III

Andrzej Lajborek

andrzej-lajborek-miniatura

TEATR. Andrzej Lajborek, rocznik 1949. Dyplom uzyskał w 1971 roku. W Krakowie zadebiutował – w lutym 1971 roku w „Grze w zbijanego” Ionesco w reż. Jerzego Jarockiego. Zawodowo związał się jednak ze Szczecinem, skąd „zabrała” go Izabella Cywińska w 1975 roku. Raz jeden pomyślał o wyjeździe z Poznania: chciał pracować (i wszystko do tego zmierzało) w prowadzonym przez Edwarda Dziewońskiego Teatrze Kwadrat; niestety, w stanie wojennym Dziewoński został odwołany ze stanowiska, umowa przestała obowiązywać. Andrzej Lajborek nie tylko występuje na scenie Teatru Nowego w Poznaniu – jest także autorem spektakli muzycznych i recitali, tłumaczem, dziennikarzem, pedagogiem.

W teatrze dzieją się cuda – część II

Andrzej Lajborek

andrzej-lajborek-miniatura

TEATR. Andrzej Lajborek – rocznik 1949. Urodzony w Grajewie, rodzice jednak szybko przeprowadzili się do Torunia i to Toruń wskazuje jako pierwsze ważne miejsce w swoim życiu; to tam po raz pierwszy poszedł do teatru („Baj Pomorski”), to tam zdawał maturę i przygotowywał się na studia teatralne. Dostał się za pierwszym razem, do Krakowa. Dyplom uzyskał w 1971 roku. W Krakowie też zadebiutował – w lutym 1971 roku w „Grze w zbijanego” Ionesco w reż. Jerzego Jarockiego. Zawodowo związał się jednak ze Szczecinem, skąd „zabrała” go Izabella Cywińska w 1975 roku. Raz jeden pomyślał o wyjeździe z Poznania: chciał pracować (i wszystko do tego zmierzało) w prowadzonym przez Edwarda Dziewońskiego Teatrze Kwadrat; niestety, w stanie wojennym Dziewoński został odwołany ze stanowiska, umowa przestała obowiązywać. Andrzej Lajborek nie tylko występuje na scenie Teatru Nowego w Poznaniu – jest także autorem spektakli muzycznych i recitali, tłumaczem, dziennikarzem, pedagogiem.