Leonard Szymański

Leonard Szymański

Leonard Szymański

Data urodzenia: 1939 r.

Miejsce: Poznań

  • Data realizacji: 2019 r.
  • Autor: Jacek Kubiak, Piotr Bojarski, Maciej Świstoń, Tomek Kaczmarek

Ur. 18 VI 1939 w Poznaniu. Działacz „Solidarności”, wybrany 4 czerwca 1989 r. na posła z ramienia Komitetu Obywatelskiego „S”.

Absolwent Politechniki Poznańskiej (1963). W latach 1956-1957 frezer w HCP w Poznaniu, 1963-1992 konstruktor, starszy konstruktor, projektant, starszy projektant w Wielkopolskiej Fabryce Urządzeń Mechanicznych Wiepofama (następnie Fabryka Obrabiarek Specjalnych Ponar-Wiepofama) w Poznaniu; W 1973 konstruktor płucoserca dla dzieci (w zespole dr. Bogdana Szelągowicza) dla kliniki chirurgii dziecięcej, dzięki któremu zoperowano 500 dzieci.

W latach 1980-1990 działacz Klubu Inteligencji Katolickiej w Poznaniu. Od września 1980 r. członek „Solidarności”, wiceprzewodniczący Prezydium Komitetu Założycielskiego w Wiepofamie, a potem przewodniczący Komitetu Zakładowego, wiceprzewodniczący Zarządu Regionu, w końcu 1981 r. był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów „S”. Zajmował się sprawami gospodarczymi, uczestniczył w posiedzeniach wojewódzkiego sztabu gospodarczego. Od kwietnia 1981 r. wiceprzewodniczący Społecznego Komitetu Obchodów Czerwca 1956, m.in. organizator służb porządkowych podczas uroczystości odsłonięcia Pomnika Ofiar Czerwca 1956 w Poznaniu.

Od 12 grudnia 1981 r. do 1984 r. był członkiem Prymasowskiej Rady Społecznej.

W dniach 13-19 grudnia 1981 r. był członkiem RKS. W grudniu 1981 r. podpisał list z protestacyjny przeciw wprowadzeniu stanu wojennego. W styczniu1982 r. uczestnik oficjalnego spotkania w Poznaniu z dziennikarzami zagranicznymi przebywającymi w Polsce. To on podczas spotkania wpłynął na Zdzisława Rozwalaka, aby ten publicznie odwołał podpisaną w grudniu 1981 r. deklaracje lojalności.

W lutym 1982 r. wystąpił do Wydziału Spraw Społeczno-Administracyjnych Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu ws. wypowiadania umów o pracę pracownikom etatowym ZR Wielkopolska; spowodował wypłatę internowanym wynagrodzeń z przejętych przez władze funduszy „S”. W grudniu 1982 - sygnatariusz listu do Sejmu PRL przeciw delegalizacji „S”, w styczniu 1983 - listu do Prokuratury Generalnej przeciwko więzieniu działaczy związku.

W 1982 współorganizował tzw. ciało doradcze TZR Wielkopolska (z Andrzejem Porawskim, Romanem Schefke, Tomaszem Stawickim, Jerzym Nowackim), które m.in. dostarczało Januszowi Pałubickiemu informacji o nastrojach w poznańskich zakładach pracy. W latach 1982-1988 kolporter wydawnictw podziemnych. 2 maja 1983 aresztowany, 14 maja 1983 zwolniony, oskarżony w sprawie J. Pałubickiego, 8 sierpnia 1983 Sąd Wojsk Lotniczych w Poznaniu sprawę umorzył na mocy amnestii. W latach1983-1989 uczestnik Duszpasterstwa Ludzi Pracy, organizator i współorganizator mszy za Ojczyznę (m.in. w katedrze poznańskiej, u oo. dominikanów, w kościele Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu).

12 października 1988 r. uczestniczył w zebraniu części członków Prezydium Zarządu Regionu Wielkopolska sprzed 13 grudnia 1981 r. W wydanym oświadczeniu wezwano do jawnych działań organizacyjnych i poparto Lecha Wałęsę.

Od 1989 roku był członkiem Komitetu Obywatelskiego „S” w Poznaniu, uczestnikiem kampanii wyborczej KO „S”; 4 czerwca 1989 r. wybrany na posła RP z listy KO „S”, w Sejmie był członkiem m.in. Komisji Polityki Gospodarczej, Budżetu i Finansów, Komisji Przekształceń Własnościowych.

Zasiadał we władzach regionalnych Partii Chrześcijańskich Demokratów. W latach 1989-1992 członek „S” w FOS Ponar Poznań. W latach 1992-1997 prezesował Agencji Rozwoju Regionalnego w Kwilczu, w latach 1997-2005 doradzał zarządowi Huty Szkła Warta SA.

Źródło: Encyklopedia Solidarności

Wspomnienia Leonarda Szymańskiego